Menu

Las tres chabras

Las tres chabras

 

Un còp era un òme que aviá tres chabras. La prumiera, Blanqueta, daus beus piaus blancs, era brava coma tot, la cabdeta s’apelava Chabrina e la mai p’ita, Chabreta, coma se deu.

Lo brave òme demorava alai luenh, dins un país de peiras e de boissons ente fasiá valer un bocin de terra. Segur qu’era gaire de rapòrt mas, emb lo pauc que fasiá venir e lo lach de sas chabras, aviá pro per viure.

Totparier, aprep una meschanta annada que ‘menet de la névia tot l’ivern, de l’aiga tres mes de temps a la prima e una tala sechiera l’estiu que demoret nonmas  las calhassas, las chabras troberen ren pus a minjar e doneren pus de lach. Lo paubre òme deguet ’nar trabalhar chas los autres per subreviure e mandet sas bestias cherchar un país ente l’erba seriá mai sabrondanta. Testarudas coma son las chabras, troberen pas moien de s’acordar, ‘laidonc partigueren chascuna de son costat.

La prumiera, Blanqueta, viatget passablament de temps ‘vances de ‘ribar a-d-una bela montanha cruberta d’una erba bien verda espansilhada de flors de totas colors. Dins lo valon, una p’ita maison emb son barradis de boissons blancs semblava l’esperar.‘La se donet ‘quí, chas un dich Monsur Seguin. A ! Coma l’era brava la chabra de Monsur Seguin ! Coma l’era brava emb sos uelhs clars, sas banas fuseladas, son pitit barbichon, sos andilhos negres e lusents e son manteu de borra blancha!...Mas, coneissetz plan l’istòria, pas mestier de vos la tornar contar !

La cabdeta, ela, ‘chabet per ‘ribar a l’oriera d’un grand bòsc ente se quilhava una vielha chabana. Tras las ronzes se vesiá enquera la p’ita teulada d’un potz. La paubra bestiá aviá marchat son pro, se ‘restet ‘quí. Lo ranvers li agradet d’abòrd e mai que mai lo boc de la bòria d’a costat que veniá mai d’un còp li donar la man per adobar la chabana e li contar floreta.’La tardet  pas a petinar e la maison s’avivet daus benlaments de sos chabrits. Un matin que ‘la se’n anet querre a minjar, disset a sos pitits :

« Barratz la pòrta emb clau e drubetz a degun. A mon retorn, me farai coneitre de ma doça votz e passarai ma pauta blancha jos la pòrta ».

Lu lop, escondut darrier lo potz, aviá tot auvit…Mas, coneissetz plan l’istòria, pas mestier de vos la tornar contar !

Çò  que ‘ribet a la darriera chabra es pas tan conegut. La Chabreta,’laidonc, ‘chabet son viatge dins un gròs borg. Un chasteu s’i miralhava dins l’aiga d’una ribiera mestrejada de rochiers cruberts de pelada e de  boissons ranquenits que retiravan los de son país. L’endrech li semblet plasent per començar una novela vita mas, totparier,  quauquaren l’estonet : lo silenci. Pas un bruch dins las charrieras, la gent marmusavan, las ròdas de las charretas que montavan o colavan la granda rua eran envertolhadas de pelhas per fin que lo pavat trundisse pas e los quites jaus, becs-barrats, trabalhavan pus l’emmatin sus lor pilòt de femier. Quo es lo medecin  que li contet çò que aviá entau emmalurnat tot lo vilatge: la filha dau senhor era de las pus malaudas. Lo mendre bruch li donava daus maus de testa tan tarribles que la se seriá fotuda en bas dau chapduelh per los eschivar. Tan bon metge que fuguesse, totas sas potingas i avián ren pogut  e s’era fach a la rason que la dròlla aviá segurament crosat l’espiada de quauque maujauvent. Aura, nonmas un son inconegut de sas aurelhas la podriá  tornar fiera.

La Chabreta barguinhet pas, que son mestre li aviá dich mai d’un còp :

« De las chabras, ne’n ai ‘gut, mas una que s’esbenzela emb entau un bufe ne’n ai pus auvit ! »

‘La se plantet jos los barris dau chasteu e sa votz, au còp poderosa e leugiera, gemanta e risolenta, s’ennautet  jurcinc’a la chambra de la dròlla. Una fenestra se drubiguet e la gent,estabalausits, vegueren la filha dau senhor, un rison sus las pòtas , començar de se ninar au son de quela musica estranha. Una femna dau pitit tinhon pebre e sau venguet se junher a la Chabreta emb son zinzon que ‘la ‘viá degut sarrar de las annadas de temps. Lo concert que se’n seguet faguet espingar tot lo vilatge que aviá plan mestier d’obludar los meschants jorns. Los crits, los rires, los chants acompanheren las musicairitz jusc’a tard dins la nuech. Quau joios talabast !

Per mercejar la chabra, lo senhor faguet venir son mestre au chasteu. E non ! Li balhet pas la man de sa filha, que entau un afar se veu nonmas dins los contes de fadas ! Mas lo brave òme aguet aquí una vita plan urosa.La setmana aviá totjorn quauquaren a far dins la bela bastissa e los dissabdes au ser menava sa Chabreta dins un vilatge daus  ranvers per far fringar tot  lo país.

Enquera uei, si auvetz parlar d’una Chabreta que fai dançar lo monde, quo es segurament la reir-reir-…p’ita filha de la que vene de vos contar l’istòria.

 

                                                                                                                                                

Dernière modification lemercredi, 26 mars 2014 09:07

Aussi écrit par Lenviblada

Laissez un commentaire

Assurez-vous d'indiquer les informations obligatoires (*).
Le code HTML n'est pas autorisé.

Retour en haut