Menu

L'ora de bufar

 

Valentin fasiá pas tròp lo fier en montar l'eschalier. As beu estre militant e aver ta carta de la CGT, ses pas tròp tranquile quante tu ses convocat chas lo patron.

Quo es Puimiraud qu'es vengut zo dire, eimatin. Puimiraud, quo es lo contramestre. Normalament, quo es Valentin que auriá degut z'estre, contramestre : es lo mai ancian a lo mai califiat daus obriers. Monsur Morel z'i aviá perpausat. Valentin aviá pas volgut. « Sei pas aqui per comandar aus autres ! » çò-disset. 'Laidonc quo es Puymiraud qu'era vengut contramestre. Puimiraud era gaire aimat a l'usina.

 S'era amenat a uech oras demiá coma Landru, eimatin. Quo era pas tròp bon signe. Landru era pas fin, violenc e sens escrupules. Quò se disiá qu'era estat dins la miliça dins sa jòunessa mas degun aviá pogut zo provar. Aura, se contentava de pejar las afichas 'vancés las eleccions e de far dau gras. Deviá bien far sos cent-cinquanta quilòs aura. Quante Landru davalava dau bureu coma Puimiraud, quo era per dòstar tota enveia de far de las conarias a lo qu'anava prener la pòrta per embelir la categoria daus cherchaires d'emplech.

« Monsur Morel te vòu veire, li aviá credat Puimiraud dins l'aurelha.

- Quora ?

- Còp-sec. Landru vai prener ta plaça. »

Valentin aviá levat la testa de la machina. Quò fasiá pas partida de las 'bitudas daus dos. Avián costuma de venir directament coma lo successor de lo qu'anava estre virat. Landru era aqui nonmas per far de la dissuasion. Degun se rampelava l'aver vist darrier una machina.

« Preissa-te! » li lancet Landru.

Parlava d'una votz aguda que anava pas bien emb sa siloeta.

S'era fach 'trapar bestiament, Valentin. En era segur. Quo era diluns. Puimiraud aviá fach tot lo talher en damandar a chascun « Tu sabes jugar de la chabreta ? » Valentin aviá bestiament dich « òc! ». Lo mot aviá pas 'chabat de surtir de sa gòrja que zo rencurava. Puimiraud aviá virat los talons sens ren dire e s'era enquilhat dins l'eschalier metalic daus bureus en tirar una uelhada a Valentin. S'era desjá fach 'trapar entau a l'armada, lo Valentin. « Qui sap far de la bicicleta ? » Aviá fach un pas en avant e s'era trobat tota una setmana a plumar las pompiras. La leiçon aviá pas portat...

Puimiraud aviá tustat a la pòrta e s'era quilhat en junher las mans davant son embonilh en esperar la responsa de Monsur Morel, en signe de somission.

Monsur Morel s'era campat quante Valentin era entrat. Era totjorn vestit de son costume negre, d'una chamisa blancha e d'una cravata negra. La brilhantina fasiá lusir sos piaus.

« Sietatz-vos, Valentin. Lison, podetz portar dos cafes ?

Lison entret. Aviá un cotilhon negre que se 'restava au-dessus dau janoelh e un severa chamisier blanc. Lo boton dau naut era pas barrat. Sos corts piaus roges semblavan lusir dins la peça. Portava doas tassas sus un pitit plateu. S'en tornet, seguida per l'odor de son sent-bon. Valentin aviá la gòrja secha.

« Valentin, aguí una ideia, comencet Monsur Morel. »

Valentin disiá ren. Escotava. Fasiá doçament virar lo culher dins lo cafe. Debas, Landru penava darrier la machina.

« Vos sabetz que la sirena e tota la besunha que permeten lo començament e la fin dau trabalh son un pauc vielhs. De mai, fugueren 'bimats per la darriera tempesta. »

Tu parlas que la sirena fuguet 'bimada a la darriera tempesta ! Quo es Valentin que s'era laissat embarrar dins l'usina e que era surtit per un calustron sus la teulada per far taiser 'quela salopariá de sirena. Aviá pas previst la tempesta : lo vent aviá mancat lo butir debas e un teule era pas passat loenh de son morre. En davalar, s'en era faugut de pauc que s'empeguesse Landru que eissaiava de correr dins l'eschalier per veire d'ente veniá lo vent. Aviá nonmas agut lo temps de se raletar darrier la pòrta d'un bureu. De mai, aviá pas degut tustar au bon endrech. La sirena unlet normalament l'endoman. Aviá nonmas la votz un pauc mai raucha que de costuma...

« Fau chamjar tota la besunha, contunhet Monsur Morel. Ai damandat quantben quò costariá a una boitia especialisada. »

Lo patron se 'restet un moment.

« Quo es cher. Quo es tròp cher per n'autres. »

Valentin vesiá pas çò que podiá far dins quela istòria.

« Urosament, aguí una ideia. Quo es vos, Valentin, emb vòstra chabreta, que vatz remplaçar la sirena ! »

Valentin drubet lo bec e los uelhs. L'aviá pas vist venir, 'queu còp ! Se vesiá mau estre lo que balha lo ritme aus autres galerians. Tentet de trobar viste daus arguments de refusar.

« Mas fau dau temps per preparar la chabreta...

- Quo es previst. 'Ribaretz una demiá ora avanc los autres e vos en iretz un quart d'ora aprep ilhs. Quo será paiat e bien paiat.

- Podrai pas estre a ma machina a l'ora : me fau sarrar la chabreta e tornar au talier...

 - Quo es previst : Landru prendrá vòstra plaça lo temps que seretz pres per far lo sonaire ! »

 Quo fuguet quò-qui que faguet prener sa decision a Valentin. L'ideia de veire lo gròs Landru a la pena darrier la machina, au mitan daus obriers li tiret un beu rison. Se levet e paret la man. « Quo es d'accòrd.

 - Mandatz-me Landru, 'chabet lo patron. »

 Valentin davalet tot suau l'eschalier. Prenguet lo temps de se 'lumar una pipa defòra e tornet a sa machina.

 « Monsur Morel te vòu veire... » disset a Landru.

 

Dernière modification lelundi, 07 avril 2014 03:21

M'apele Gilbert mas quo es pas ma fauta. Nasqui a Rossinhou i a una cincantena d'annadas. Merceje mon pair e ma mair sens qui seria ren.

 

Laissez un commentaire

Assurez-vous d'indiquer les informations obligatoires (*).
Le code HTML n'est pas autorisé.

Retour en haut