Menu

la bien aimada perduda

 

-"A... sabe aura d'ente ven lo misterios bosquet de flors.  Bonjorn monsur, la conessiatz, ma granda mair ?"

Lo vielh pitit monsur trassautet en auvir quela votz. Se viret, e, au moment ente veguet la jòuna dròlla que li parlava, una corta lusor dins sos uelhs, animet sa chara, e se tuet còp sec.

 -"Desencusatez me,...  bonjorn  madomaisela. Mon atge me juga daus meschents torns. Un moment creguet auvir e veire,...  vòstra granda mair. La retiratz tot plen. Me permetetz vos de dire que setz tan brava coma la era".

-"Quò me ditz pas coma l'avetz coneguda, ma granda mair ? venetz, anem nos sietar sus queu banc, si voletz ben. Quò m'agradariá plan d'auvir quauqu'un qu'ela laisset pas indiferent".

-" Si la coneissiá,  l'Elieta ! quo es una vielha istòria, sabetz, quò me serv un pauc d'einueg de vos contar quò-qui".

La jòuna dròlla rasseguret lo vielh monsur -"Vos vòle pas de mau, e a la vuda de totas quelas annadas,  i  a prescripcion. Aimava plan ma granda mair, e los bosquets que li portatz me disen que  vos tanben l'avetz benleu plan aimada".

Lo vielh monsur, tot esmogut per quela votz que retirava talament la de son aimada perduda, començet de contar :

 " Pense que jamai ne'n avetz auvit parlar. Quò se dich pas tot quò-qui. Son sovenir me perseguet tota ma vita, e mai vielhissiá, mai i pensava. ...A..., queu bale, l'ai totjorn en memòria. Lo pòde pas obludar. Me'n demòra nonmàs quò...  lo sovenir... Deguí ne'n far mon dòu...

Quo era a d-un daus quilhs bales de campanha per la festa dau borg. Coma d'autres goiats de mon maine, vei-nos qui partits, tanleu minjar e subretot  trabalh 'chabat, per queu bra'e aprep miegjorn de diumenc de prima. Daus uns emb bicicleta per los mai aisats, los autres de pè. Mai si quo era un pauc lonh, eran uros de passar un bon moment, quo es que ne'n aviá pas sovent daus moments de repaus, sabetz ! e, daus uns còps, si um podiá se trobar una dròlla...

En 'ribar au vilatge, faliá gaire de temps per se botar dins l'ambiança, li pensavam tot lo long dau chamin. Tanleu auvissiam la musica, nòstres pès començavan de prener lo ritme, quò montava dins las chambas, quò ganhava lo còr, e quò i era, eram partits per dançar. I aviá desja dau monde jos los telhòus de la plaça. Nautres, vesiam nonmàs las dròllas. Las mairs que las acompanhavan nos espaurissián ben un pauc, mas l'einnocéncia de nòstra jòunessa nos ajudava a bravar las espiadas maucorantas. Io, aviá remarcat una crana dròlla, l'Elieta. Era vertadierament crana. L'aviá desja vuda a d-una fiera, mas era enquera jòune, e las dròllas, de queu temps, m'envirajavan pas. Polidament, l'ai convidada  a dançar. 'La disset òc, e avem dançat tot lo temps dau bale. Sa mair disiá ren, mas nos quitava pas daus uelhs. Sei  restat oneste, e  jamai auset la potonar. Coma 'la m'agradava e que semblava quo era parier per 'la, nos boteren de consent per se tornar veire lo diumenc seguent. En tornar maison, era lo mai uros daus dròlles, me sentiá legier. Trobí la setmana lonja, e ma mair e ma granda mair vesián ben que aviá la testa quauque pauc desvirada. Me disián ren.. . per lo moment. Nos som tornats veire, nos plasiam, e decidí de la damandar en maridatge a son pair.

'Laidonc, nòstras doas familhas se rencontreren per l'acordada. Io, era solet de familha. 'La tanben era soleta de familha, quò 'nava bien, pas mestier de partajar los bens. Quo era una bona familha, que avián de qué. Nautres tanben aviam dau ben, de mai, ma mair e ma granda mair eran veuvas de guerra, si vesetz çò que vòle dire. Chascun a lor torn, nòstres parents, enumereren çò que auriá estada la pegulhiera , la maison dau  grand pair... lo grand bòsc dau Pitit Mas... la prada de la Valada... Mon Díu, que aviá de qué, ne'n i a que ne'n an pas tant ! Jusc'a queu terrible moment ente ma granda mair surtet de sos cotilhons una borsa plena de Loís d'aur.

- "E de quò-qui, ne'n avetz" ? disset ma granda mair.

-" Ai pas mestier de vos contar la seguida, auretz compres. Tota lor vita, ma granda mair e ma mair regissián tot a la maison, e  io , era pas en mesma de las contradire.  Quò fuguet mon pus grand despiech ! Jamai pus nos som vuts. Jamai pus ai cherchat una dròlla. Ela 'chabet per se maridar coma un brave goiat, dau temps que io eisseiava de digerir ma vonta.

Quo es triste de zo dire, mas dempuei qu'ela es mòrta, i a nonmàs quí que pòde li ufrir de las flors.

Un bosquet per lo jorn de nòstra prumiera rencontra, e un autre per sa festa."

 

 

 

 

 

 

 

Dernière modification lesamedi, 29 mars 2014 08:29

Laissez un commentaire

Assurez-vous d'indiquer les informations obligatoires (*).
Le code HTML n'est pas autorisé.

Retour en haut